Sta ik bij de Hema bij de make-upjes te kijken, want ik had nog een blush nodig, zie ik vanuit mijn ooghoek een meisje een lipgloss pakken en die op haar lippen smeren. Bah, denk ik… die testers zijn altijd zo smerig, dat smeer je toch niet op je lippen! Ik kijk nog even verder naar de verschillende kleuren blush, zie ik hetzelfde meisje bij andere lipglossen staan. Ze pulkt het plakkertje los en smeert ook die lipgloss rijkelijk op haar lippen. Hierna doet ze nog eens hetzelfde met twee andere lipglossen. Ondertussen loop ik toch nog even naar die andere hoek met lipglossen om te zien of die eerste nou een tester was of niet. Geen tester te bekennen…

Bah, bah, bah! Ze test gewoon nieuwe lipglossen op haar dikke lippen en legt ze vervolgens weer terug! Ik twijfel of ik er wat van zal zeggen. Misschien dat een medewerker van de Hema er beter wat van kan zeggen? Ik loop dus naar de kassa, maar daar staat een lange rij. Dan besluit ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken en loop op haar af. "Sorry, maar andere mensen moeten die lipglossen nog kopen, vind je het niet een beetje raar om die dan op jouw lippen te testen?", zeg ik. Haar respons: "ja, ik weet het, ik werk hier ook, dusseh…" Je begrijpt, ik stond werkelijk paf toen ze dat zei. "Dat is toch niet hygiënisch!", zeg ik. "Ja, ik werk hier ook, dusseh…", herhaalt ze nog eens. Even ben ik te perplex om te reageren, tot ik "dat maakt het toch nog raarder!" eruit flap. Uiteindelijk heeft ze haar lipgloss gevonden en loopt naar de kassa. Ook ik ga in de rij staan met mijn blush, terwijl ik nog even overpeins wat er zojuist gebeurd was.

Terwijl ik buiten op de tram wacht, heb ik het er via de telefoon nog met iemand over. Het gelipglosste meisje draalt wat om mij heen, terwijl ook zij aan het telefoneren is. "Dat is toch vies", zeg ik nog even extra hard aan de persoon aan de telefoon. Daarna zie ik haar gelukkig weglopen. Mijn tram is nog in geen velden of wegen te bekennen en het voorval blijft aan mij knagen. Ik loop terug naar binnen, vraag daar om de bedrijfsleider, want ik wil toch even mijn verhaal doen. De bedrijfsleidster stond mij vriendelijk te woord en vond net als ik zoiets totaal niet kunnen. Zeker niet als het een medewerker van de hema zou betreffen. Het probleem was alleen dat ze nog maar net een week op dat filiaal werkte en nog niet alle honderd medewerkers bij naam kende. Al had ze wel een vermoeden wie het zou zijn. Ze beloofde mij dat als ze achter de naam van het meisje in kwestie zou komen, ze er zeker werk van zou maken en bedankte mij hartelijk voor het melden van het voorval.

Kijk, of het nou écht een medewerker van de Hema was, of gewoon een klant… Het testen van lipglossen op de lippen vind ik gewoon NOT DONE! Daar mag door de Hema best wat beter op gelet worden, vind ik. Want 'lets face it', het is gewoon ronduit smerig! Ik ben in ieder geval niet geneigd om ooit nog een lipgloss bij die Hema te kopen.

Eigenlijk kom ik nog 2 dagen tekort. Een dag om op het strand te hangen en ´s avonds cocktails op het strand te drinken. En een dag om heerlijk uit te brakken… Volgend jaar toch maar een iets langere vakantie boeken.

P.P.S: ik heb er twee nieuwe blaren bij na mijn dagje naar Barcelona. Maar meer hierover in de volgende blog.

Had ik al verteld dat ik een bloedhekel heb aan kiezelstranden? Ik heb mijn ANWB reisgidsje er nog even oop nageslagen, maar nergens zie ik staan dat de ´goudgele stranden´ niet van zand zijn… Geen: ´prachtige kiezelstranden´, geen: ´vergeet uw waterschoenen niet´… Welnee… die kiezels zijn zo klein, die doen toch geen pijn, moeten ze gedacht hebben. Nou, mooi wel dus hè! Zeker als je al een blaar onder je voet hebt zitten…

Maargoed, dat was dan vandaag het enige minpunt. Vanochtend heb ik lekker rustig aangedaan. Beetje uitgeslapen, gedouched, me aangekleed… Toen langs de supermarkt en daar belachelijk veel geld betaald voor een zakje simpele pindaflips: 2,10! Over de boulevard gelopen. Gekeken wat voor boottochtjes er waren en tijdens het ontbijt besloten dat ik de boot naar Tossa de Mar ging nemen. Zoals de receptioniste van het hotel me al had aangeraden.

De boten hier varen zo het strand op en laten dan vanaf de boeg een loopplank zakken. De boot was kennelijk wat aan de late kant en we werden verzocht snel in te stappen. Ik werd nog net niet aan mijn arm de boot opgeslingerd. De branding deed de boot hevig heen en weer deinen, waardoor het moeilijk was mijn zeebenen te vinden. De boottocht was heerlijk en het was supermooi om de kust vanaf de waterkant te bekijken.

In Tossa de Mar ben ik eerst door de winkelstraten gelopen en vervolgens ben ik naar het uiteinde van de baai gelopen waar een soort oude vesting stond. Volgens mijn reisgids zou het om een vuurtoren gaan, maar het zag er eerder uit als een ruïne van een burcht ofzo. Wat het ook was, het was mooi daar. Een flinke klim omhoog en overal prachtig uitzicht op Tossa en de zee. Er was ook nog een klein museum met daar als hoogtepunt een schilderij van Chagall. Alleen na het zien van al die fantastische schilderijen van Dalí een dag eerder, viel dit werk totaal in het niet.

Na de klimtocht ben ik lekker op het strand gaan liggen. Nou jah, lekker… die kiezels hè, die kiezels! Maar ik moest en zou de zon aanbidden en de zee strelen. En dus zette ik mijn kiezen op elkaar en liep ik met pijnlijke voeten de branding in. Het liep stijl af en al gauw dreef k op de hoge golven. Mijn voeten hoefden de kiezels niet meer te voelen. Heerlijk! En zo dobberde ik een tijdje in de rondte en keek ik hoe de andere mensen een wedstrijdje luchtbedpeddelen deden of net als ik lekker aan het drijven waren. Net zolang tot ik de moed weer had om die kleine rottige kiezels weer te trotseren. Uit het water klimmen was nog moeilijker dan erin. Nu moest ik ook mijn handen gebruiken om uit de sterke branding te komen. De handdoek had ik strategisch vlak langs de vloedlijn gelegd, zodat ik niet te ver hoefde te lopen.

Zonnen en een boek lezen, kan het nog relaxter? Pindaflips erbij en (helaas) lauw water… Ik lag daar eigenlijk best prima. En toch, die overheerlijke blauwe zee, die zo helder was dat je zelfs in verticale toestand je voeten kon zien trappelen, die riep alweer. En dus trotseerde ik opnieuw die kiezels. Wat een held ben ik!

Na het dobberen en nog wat zonnen en opdrogen was het alweer tijd om de laatste boot te pakken. Lekker rozig zat ik daar op het dek, na te genieten van deze relaxte dag. Ik had nog een hele avond over. Eerst even de winkelstraten van Lloret bekijken. Daar was ik in al die dagen nog niet aan toegekomen. Ik kwam wonder boven wonder tot de ontdekking dat ik eigenlijk niets nodig had, niets wilde hebben. Geen jurk, geen schoenen, geen truitjes, geen tassen… Misschien een nieuwe jas? En die vond ik ook nog. Een leuk donkerblauw getailleerd nepleren jasje voor het najaar. Ik was geslaagd, ik kon naar het hotel.

Bij het hotel nog even een duik genomen in het zwembad. Want ja, je hebt een hotel met een zwembad, dus kun je er maar beter gebruik van maken. Daarna toch maar weer terug naar het centrum om wat te gaan eten ergens. Onderweg kwam ik een muziekwinkel tegen en daar heb ik een bluesharp in C gekocht. Die wilde ik toch al hebben, en nu kan ik zeggen: kijk, in Spanje gekocht! Eten deed ik bij La Fusta waar ze ook een Nederlandse kaart hebben, en razendsnelle bediening. En daarnaast was het ook nog eens spotgoedkoop. Varkenshaas met pepersaus met friet en een cola voor slechts 13,95. Best te eten maar zeker geen culinair hoogstandje.

Nu weer lekker een biertje in het hotel en een blogje schrijven. Ik schrijf em deze keer alleen eerst even op papier omdat ik niet genoeg cash heb om lang op de computer te kunnen. Morgen staat Barcelona op het programma, dus ik ga vanavond niet al te laat slapen. Weltrusten bij deze.

Dit is dus de blog van gisteren. De blog van vandaag, over Barcelona, die volgt nog. Ik ben nu moe.

Zojuist heb ik microchirurgie uitgevoerd op mijn voet. Oftewel, ik heb een blaar doorgeprikt… Dat krijg je van een dag lang wandelen. Vandaag heb ik namelijk de plaats Figueres aangedaan, de geboorteplaats van Salvador Dalí. Het was deze plaats dat de doorslag gaf voor mijn reiskeuze. Ik ben namelijk dol op Dalí! Ik vind zijn werk echt super! En in Figueres staat zijn Teatre Museu Dali, de thuisbasis van veel van zijn werken. Alleen mijn favoriet hangt daar niet: The Persistence of Memory; die hangt in New York.

Vanochtend was ik niet al te laat wakker. Rustig even mijn spullen geordend en besloten wat ik mee zou nemen naar Figueres. Even staan wikken en wegen over mijn boek… maar achteraf ben ik zeer blij dat ik die bij me had. Want man… wat moest ik veel wachten onderweg. Allereerst op mijn gemak naar het busstation gelopen. Een drukte van jewelste daar, maar vooral mensen die naar Barcelona gingen. De rij voor de tickets naar Girona was afwezig en dus kon ik zo doorlopen. Maar uiteraard gaat die bus maar één keer in het uur en was ik net een kwartier te laat voor de voorgaande bus. Driekwartier wachten dus. Een broodje, een cola (die smaakt hier trouwens anders) en wat businformatie voor de komende dagen verder, ging ik dan eindelijk op pad. Een uur in de bus en in Girona aangekomen moest ik weer driekwartier wachten tot de trein naar Figueres eindelijk kwam. Je snapt, ik was blij met mijn boek.

De treinreis naar Figueres duurde maar een half uur. Overigens wel irritant dat er bij elke halte zo´n snel toeterend geluid door de speakers schalt omdat de deur gaat sluiten. In Figueres meteen maar even de reisinformatie voor de terugweg opgevraagd (een ezel stoot zich geen tweede keer tegen die ene steen) en de route naar het Dalí museum. Dat kon allemaal in het engels godzijdank!

Bij het Dalí museum aangekomen (daar was ik eerder dan ik dacht), stond er natuurlijk een giga rij. De ANWB reisgids mag dan wel aanraden dat je beter op een zonnige dag kan komen, want met regen is het gigadruk… Maar dan wil ik niet eens weten hoe lang die rij is als het regent. Maargoed, even na 3-en kon ik dan eindelijk naar binnen. Eerst deel 1 van het museum, het belangrijkste deel. En het was echt super! Ik heb er minstens anderhalf uur mijn ogen uitgekeken. Foto´s maken mocht ook gewoon, dus dat heb ik naar hartelust gedaan. Gigantische doeken, kleine schetsen, werken waarvan ik het bestaan niet eens kende en waarvan ik niet gedacht had dat Dalí die ook gemaakt had… Het was er allemaal. Echt een heel divers ouevre eigenlijk… Zo zie je maar dat je vaak alleen maar de bekende werken kent en op basis daarvan bepaalt: dát vind ik leuk! Terwijl er nog zoveel meer is!

Tot mijn grote verrassing was ook een ´afbeelding´ van The Persistence of Memory aanwezig. Het was afgebeeld op een groot wandkleed. Daaronder stond een heel apart bed en een bankstel met een surrealistisch landschap erop geschilderd. Verder heb ik hartelijk staan lachen om een plafondschildering. In plaats van de handen van goden (zoals Michelangelo die schilderde) waren hier de voeten groots in beeld. Nu hou ik zelf niet zo van voeten, maar dit vond ik toch wel erg geinig. En hoewel de voeten het meest opvallend waren van het werk, waren de details eromheen echt super. Die man kon zo fantastisch schilderen, echt ongelooflijk!

Het tweede deel van het museum betrof de collectie sieraden die hij ontworpen heeft. Deze vond ik eerlijk gezegd veel minder boeiend. Al was het hart dat ook écht klopte wel leuk. Maar verder, vooral veel gekleurde glimmende stenen in de vorm van vlinders en mondjes. Niet heel boeiend. Daar was ik dan ook heel snel weer uit. Het gebouw zelf, is wel heel wonderlijk en steekt compleet af van zijn omgeving. Het is rood met gouden dingen erop gespoten die iets weghebben van drollen en op het dak staan een hele rij enorme eieren. Eigenlijk best afzichtelijk, haha. Het teatre-deel waar het leukste deel van het museum in zit is op zich wel mooi. Er zit een prachtige glazen koepel op… maar ook aan dit deel van het museum heeft Dalí zelf vooral veel opsmuk aan toegevoegd waardoor het, als het door een amateur was gemaakt, als kitsch bestempeld zou kunnen worden. Maarjah, het was Dalí die het ontworpen heeft en dus is het kunst. Maar ik kan me voorstellen dat de bewoners van Figueres niet blij met hem waren toen Dalí nog leefde en het geheel nog niet zoveel geld in het laatje bracht van de stad.

Na het museum nog even in de museumshop geweest en een ander winkeltje bij het museum en daar weggegaan met een mooie poster van een variatie op The Persistence of Memory. Waarop alleen de gesmolten klok te zien is en de glasplaat uitelkaar springt. Die gaat mooi ingelijst in mijn kamer hangen!

Na het museumbezoek nog even naar een grote burcht (de grootste van Europa schijnt) in de buurt gegaan. Als ik samen met iemand anders was geweest, dan had diegene vast gezegd: daar hebben we toch geen tijd meer voor! Maar gelukkig was ik niet samen met iemand en kon ik het op Mijke-manier doen. Gewoon lekker snel, paar foto´s, niet te lang stilstaan enz. En daarna weer naar de trein. Achteraf wel jammer dat ik niet meer tijd had, want Figueres heeft ook een hele gezellige winkelstraat zag ik op de terugweg.

De terugreis naar Lloret de Mar ging gelukkig wat sneller. Betere aansluitingen enzo… Dus rond 22 uur was ik weer terug bij het hotel, nadat ik eerst nog even langs de boulevard was gelopen. Morgen ga ik rustig een dagje strand doen, misschien nog een boottochtje maken naar Blanes en/of de burcht die hier langs de kust staat bekijken. Gek joh, je zou denken dat ik de zee al had aangeraakt in de tussentijd. Maar tot nog toe heb ik de zee eigenlijk alleen uitgebreid kunnen bekijken in de avond. En ´s avonds ziet de zee er donker en verboden uit. Mensen lopen wel over het strand, maar bijna niemand staat in zee. Het maanlicht maakt de zee zelfs nóg spookier… Morgen maar eens uitgebreid naar de zee kijken en aan de zee voelen.

Zo, daar zit ik dan met een lekker koud biertje in een hotelletje aan de Spaanse Costa. En dat terwijl ik gister nog niet wist waar ik naartoe zou gaan. Het is de Costa Brava geworden en mijn hotel staat in het bruisende Lloret de Mar. Voor het eerst ben ik geheel in mijn up op reis buiten Nederland. Iedereen vindt dat vooral stoer. Ik ook, maar het is ook best wel spannend.

Vanochtend werd ik dan ook al vroeg wakker. De laatste dingetjes in mijn tas stoppen. Ik dacht er nog net op tijd aan om mijn bikini´s in te pakken… En toen mocht ik om 11 uur eindelijk de deur uit. Zat tijd ook om de trein te halen en dus zat ik relaxt op het perron met mijn koffer. De trein zou om 11.47 komen. Om 11.46 dacht ik ineens, verrek (!) het is weekend! De trein was er nog niet, dus ik ren met koffer en al naar beneden om een kaartje te kopen. Ik snij daarmee iedereen die aanstalten maakt om de kaartautomaat te benaderen even flink de pas af, want jah… ik wil wel die trein halen. Gelukkig was de trein een paar minuten te laat. Ik stapte in bij de conducteur, maar mooi dat ie mijn kaartje niet controleert. Dus toen ik uitstapte heb ik hem alsnog gevraagd mijn kaartje te knippen, want ´anders heb ik zojuist voor Jan L*l zo hard gerend´.

Op schiphol nog even de laatste dingetjes voor de reis kopen. Een slot en bagageband voor mijn koffer, een wereldstekker voor de zekerheid… Toen inchecken. Vertrekhal 3, de eerste uithoek. Uiteraard staat de Transavia Balie helemaal aan de andere kant van die hal. Vervolgens gate C zoeken… die is zo mogelijk in een nog verdere uithoek van Schiphol. En toen begon het lange wachten, want de vlucht had vertraging. En toen eindelijk, eindelijk mocht ik het vliegtuig in. Bah, wat zag het groen daarbinnen. Ik was er gelukkig op gekleed met mijn groenige truitje…

De vlucht duurde voor mijn gevoel lang en was niet geheel pijnloos helaas. Mijn oordoppen functioneerden geweldig tijdens het opstijgen. Maar tijdens het dalen deed mijn rechteroordop helaas niet meer zo leuk mee. De tranen sprongen me bijna in de ogen en ik heb drie keer op het punt gestaan om te vragen hoelang we nog zo zouden blijven cirkelen. Gelukkig ging het bij het werkelijke landen zelf wel weer beter met mijn oor. Uit het vliegtuig, aangename warme lucht… in een bus, benauwd. Gelukkig niet lang in die bus. We hoefden alleen het vliegveld over.

De bagage liet lang op zich wachten. En ik denk dat ik daardoor ook de aansluiting met de bus heb gemist. Dat, en natuurlijk de vertraging van de vlucht zelf. Dus moest ik een uur wachten tot de volgende bus naar Lloret de Mar aan kwam zakken. Daarna ging het snel, ik was er met een half uur. Helaas stopte de bus niet bij mijn hotel. Dus moest ik een fiks eind lopen. Bij het hotel aangekomen was de receptioniste erg verrast. Ze had gedacht dat ik niet zou komen opdagen. Snel even uitgelegd dat mijn vlucht vertraging had en dat de bagage lang op zich liet wachten. Meteen mijn kamer betaald en de sleutel ontvangen.

Het hotel ligt aan een drukke weg. Mijn kamer ligt aan de kant van die drukke weg. Het zwembad is maar tot acht uur ´s avonds open. *bummer* Mijn kamer ziet er wellicht een beetje verweerd uit…, ja, laten we het zo maar noemen… Het balkon deel ik met de buren en het ligbad is gemaakt voor mensen van 1meter20. Ik vond er ook drie haren in… dat vond ik wat minder… Maar verder ziet het er wel schoon uit hoor. Al zouden ze misschien wel wat antikal kunnen gebruiken.

Douchen, schone kleren en toen op zoek naar eten. Het buffet in het hotel was al opgeruimd, dus ben ik maar naar de boulevard gelopen. Daar hing een leuke sfeer. Veel gezinnen die daar langs het strand liepen. Veel kroegjes open met muziek. Marktkraampjes met leuke snuisterijen. Ik heb dus ook al een ketting en een armband gescoord. En aan het andere eind van de boulevard zag ik een grote gouden M. Vanavond stond dat voor Mmmmmijkes walhalla. Want als je te moe bent om met handen en voeten te praten, dan is zo´n mcDonalds toch wel verdomd handig. Daar hebben ze plaatjes en weet je tenminste wat je uiteindelijk voor je neus krijgt. 

De troepen dronken uitgaande tieners heb ik nog niet gespot. Misschien dat die nog uit hun hol moeten kruipen… het is immers nog vroeg. Ik zag wel leuke cocktailtentjes op het strand. Een prima locatie dus om samen met wat vriendinnen tot diep in de nacht te borrelen. Ik snap dus nog niet waarom men er niet heen wil… Het lijkt mij best heel gezellig, eigenlijk. Als je maar samen met iemand bent.

Mijn bier is nu bijna op. Misschien bestel ik er nog eentje, want hij is erg lekker. Een Mahou… of zoiets. En dan ga ik gestrekt op mijn springveren bedje. Ik ben moe na zo´n dag. Morgen vroeg op, want dan wil ik naar Figuerres, de geboorteplaats van Salvador Dalí.

Kleding: check! Make up: check! Setlisten: check! Met een koffer vol spullen ging ik op pad. In Haarlem wachtte mijn lift naar Spaarndam waar Harlem Oil haar eerste optreden van de dag had. Het was vies weer, maar dat mocht de pret niet drukken. Kopje thee met een koekje in Café Spaarndam, terwijl Tamara nog even haar nagels oranje lakte. Onze gloednieuwe banner hing al boven het drijvende podium en de spullen werden door de organisatie al zorgvuldig neergezet. Deze artiestenbehandeling ervaarde ook ik toen we naar de kleedkamer/backstageruimte werden gebracht. Mijn loeizware koffer werd getrokken door de vrouw die de leiding over het feest had en ik huppelde daar een beetje verbouwereerd achteraan. Twee schalen met broodjes werden voor ons klaargezet, én (dit vernam ik overigens later pas via via) er zou zelfs een zak wiet aanwezig zijn voor het geval we zin hadden in een jointje. Tja, sex, drugs en rock ‘n roll zullen we maar zeggen…

Nog even de make up bijwerken, de kleding rechttrekken en het was tijd om de planken op te gaan voor de soundcheck. Het podium was gebouwd op een platte schuit en deze werd nog even op haar plek getrokken. Een ‘gezellige’ dode vis kwam ook nog even acte de presence geven, maar dreef gelukkig weer uit het zicht. En eindelijk was het dan tijd voor de eerste set. Het weer was ondertussen opgeklaard en langzaamaan kwamen steeds meer mensen naar ons kijken. Tijdens de tweede en derde set stond het aardig vol met mensen die lekker genoten van een biertje, het zonnetje én uiteraard onze muziek. Al met al een geslaagd optreden en zeker ook een bijzondere ervaring om eens een boot als podium te hebben.

Met dezelfde efficiëntie werden onze spullen weer van het podium afgehaald en ingepakt. Ik kleedde me vast om voor het optreden in de Flapcan en bracht vervolgens mijn koffer naar de auto (dit keer moest ik em zelf verslepen). Nog geen half uur na het optreden waren we alweer op pad. Onderweg natuurlijk eerst wat eten, want op een nuchtere maag komen we de avond niet door. Daarna gauw weer verder naar de Flapcan. Opbouwen, soundchecken en nog even opladen voor ons tweede optreden. "Wat een uitputtingsslag hè?", zei Ap tegen mij. Nou, zeg dat wel, maar o zo leuk!

Acht uur, tijd om helemaal los te gaan. En los gingen we! Wij waren al goed opgewarmd en het publiek blijkbaar ook. Tijdens de eerste set was er al een lekkere enthousiaste drukte en bij de tweede set werd die alleen nog maar groter. Er werd gedanst en uit volle borst meegezongen en de energie die daaruit los kwam, zorgde ervoor dat wij vergaten dat we er al een optreden op hadden zitten die dag. Drie sets bleken dus ook bij lange na niet genoeg en in de pauze werd er dus gauw een vierde set bijgemaakt. Pas om tien voor twaalf speelden wij onze laatste noot. Compleet gesloopt maar zeer voldaan stapten wij van het podium af om nog gezellig een drankje te drinken. Maar niet te lang en niet te veel, want de volgende dag wachtte ons nóg een optreden. Maar wát een geweldige dag was Koninginnedag!

Kletskop? Heet dat een kletskop? Hihihi…
> Ja, en jij bent ook een kletskop.
Niet, dat kan niet.
> Ohnee? Waarom dan niet?
Je kunt mij toch niet opeten…?

Dat een koekje een kletskop heette kon mijn driejarige zelf nog wel accepteren, maar dat ik dan tegelijk ook een kletskop kon zijn, dat ging me een brug te ver. Mijn zus en mijn moeder lagen natuurlijk helemaal in een deuk om mijn verbazing en gingen nog een stapje verder. Hopla, ik werd op de keukentafel gelegd en in mijn buik geprikt. "Wij gaan deze kletskop eens even opeten! MjamMjam!" Ik gilde het uit van pret en plezier, maar als drie jarige kon ik het niet helpen toch een beetje bezorgd te raken… ze zouden me toch niet écht opeten? NEEEEEEEEEEE!!! IK BEN GEEN KLETSKOP!!!

Hoe het eten van een koekje zo ineens toch van die grappige herinneringen naar boven kan halen…

Gisteren zag ik hem op NED1, toevallig, toen ik daar langs zapte… bij een soort circusprogramma. Dominic Lacasse, ook wel the human flag genoemd, deed een superact waar ik met open mond naar heb zitten kijken. Het circus had hem ontdekt op tv zeiden ze. Met alle gemak van de wereld trotseert hij de zwaartekracht, het lukt hem zelfs op zijn gemak nog even te lachen voor de camera. Hij is totaal niet onknap, by the way…

Na hem op tv gezien te hebben kon ik het niet laten zijn act nog een keer op te zoeken op youtube, én meer over hem te weten te komen. Ook behoudt hij het wereldrecord als human flag. Met 39 seconden staat hij in het Guinness Book of World Records. Hij werd vierde bij Frankrijks ‘Incroyable Talent’ in 2008 (dat is de Franse versie van Hollands got Talent). Hier had het circus hem dus ontdekt. Ik stuit ook nog op zijn website, maar lach me rot om de engelse versie van de openingstekst… het is net een contactadvertentie! (vooral als je er een Frans accent bij denkt).

"Hi! I’m Dominic Lacasse, 33 years young; blue eyed and brown haired, standing at 5 foot 7 inches and weighing in at 160 lbs. A compressed bundle of energy!!! At a very young age I loved to run, climb, play, flip and compete…they say I have a special laugh and I can make my pecs dance! It would be my pleasure to meet with you or to work with you!"

Ik zou het ook totaal niet erg vinden hém te ontmoeten… Ik moet zeggen: ik vind zijn talent echt heel bijzonder. Want echt, hoe is het mogelijk om met zo weinig moeite (want zo lijkt het) en met zoveel souplesse horizontaal aan een paal te hangen?

Fietsen in de sneeuw gaat best. Mits de sneeuw nog vers is en je niet te hard rijdt. Remmen lijkt me niet zo’n sterk idee… En bepalen wat fietspad is, wat stoep en wat berm is soms ook een beetje lastig. Thuiskomen duurt dan misschien minstens drie keer langer, maar het belangrijkste is dát je thuis komt.

Hoe vaak maak je het in Nederland nou mee dat er een goed pak sneeuw ligt? En goede sneeuw is het dit keer ook nog! Je hoeft maar een beetje tussen twee handen lichtjes samen te drukken en je hebt al de perfecte sneeuwbal om iemand mee te bekogelen. En een sneeuwpop maken lukt van deze sneeuw vast ook uitstekend. Het is dat in je uppie een sneeuwpop bouwen toch een beetje sneu is, maar anders had ik er zeker al eentje gemaakt… En hoewel de sneeuw voor wat lastige problemen kan zorgen, vind ik het zo vervelend nog niet. De kans op stranden maakt het juist zelfs een beetje avontuurlijk.

Even dacht ik vanavond te stranden in Haarlem. Normaal neem ik de bus terug naar Amsterdam, maar juist die bus die ik nam (en het was bij lange na nog niet de laatste) ging helaas niet verder dan Station Spaarnwoude. Alle connexxionbussen waren teruggeroepen. Het is toch wat, een beetje sneeuw en half Nederland ligt op z’n gat. Sneeuwkettingen zijn de busbedrijven kennelijk onbekend.

Bij Station Spaarnwoude aangekomen bleek er alleen geen trein richting Amsterdam te gaan. Een trein richting Haarlem ging nog wel, gelukkig. Maarjah, wat is slimmer. Terug naar Haarlem en daar wellicht alsnog stranden, of toch maar een taxi bellen. Toch maar de gok gewaagd eerst naar Haarlem te gaan. En godzijdank ging daar nog wel een trein naar Sloterdijk. Waarom die trein dan niet even op Haarlem Spaarnwoude kon stoppen, is me een waar raadsel. Maar ach, ik was allang blij dat er iets naar Amsterdam reed, al leek het erop dat de trein toch nog behoorlijk moest zwoegen om vooruit te komen. Zo klonk het in ieder geval wel. Op Sloterdijk stond mijn fiets gelukkig nog en zo was ik toch nog redelijk snel thuis.

Nou, ontzettend over the top! In Nederland begint het ook al steeds gekker en grootser te worden, maar de absolute masters van de kerstverlichting blijven toch de Amerikanen. Toen ik op zoek ging naar gekke voorbeelden op youtube kwam onder meer het filmpje Christmas Lights Gone Wild voorbij. En ik moet zeggen, dit vind ik toch wel heel erg knap. Deze lichtshow is in 2005 gemaakt door ene Carson Williams uit Mason, Ohio. Williams, electrical engineer van beroep, deed er slechts drie uur over om de lampjes op de maat te laten schijnen. Nadat hij twee maanden bezig was geweest om de lampjes op hun plaats te hangen en nadat hij 10.000 dollar lichter was. Tjah, je moet er toch wel wat voor over hebben. Om de buren niet continu lastig te vallen met het geluid van de show zond hij de muziek zelfs uit over een lage fm frequentie waar het publiek met hun autoradio op konden afstemmen. Hoe clever! Al zou ik als buur op den duur toch tureluurs worden van de lichtjes… maar dat terzijde. Williams spectacel was zelfs zo’n ware hit, dat het in 2005 zelfs gebruikt werd in een reclame voor Miller Lite Beer. Sinds kers 2004 maakt Williams deze masterpieces en ook vorig jaar had hij weer een erg leuke, al zeg ik het zelf. Wat ik er vooral leuk aan vind is dat het net lijkt alsof het huis een soort gezicht heeft en dat die het liedje voor jou zingt.